Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Alsjeblieft."

Tranen klonken in haar stem. Hij merkte het met. Hij was moe en ontstemd. Marian stond op.

„Blijf zitten, Joop, je bent moe Ik ga naar huis, eens

kijken of daar alles allright is Tot ziens, kinderen!"

Hij glimlachte vaag. Annet bracht haar tot het trapje. Daar gaf Marian haar een zoen, fluisterde aan haar oor:

„Laat hem nu met rust over een kwartier is het

weer in orde!"

Annette knikte.

Toen Marian weg was, nam ze zwijgend Joop s kopje, vulde het nog eens, zette het naast hem neer. Hij keek op, trok haar op zijn stoeUeuning. Hij legde zijn hoofd tegen haar aan. Ze streek hem over zijn stugge, harde haar.

„Ik ben een beetje moe, verdómd veel werk gehad I"

Ze bukte zich, zoende hem op zijn voorhoofd.

„Stil maar, ik weet het!"

Zoo bleven ze zitten. Op zachte voeten sloop de boy binnen om de petroleumlampen op te steken. Het schaarsche schijnsel verdeelde zich in de half donkere voorgalerij. De meubels bleven in vagen schemer.

Annette keek naar buiten. Daar lag de rubbertuin, donker, in den donkeren avond. In de boomtoppen waren de eerste bloesems opengegaan. Een zwaar aroom van honing geurde door de lucht.

Een zoet geluk doorstroomde haar, nu ze zoo zat, met Joop's hoofd aan haar schouder en het geheimzinnig leventje in haar schoot. ...

„Het zal fijn zijn, als de kleine er is," zei hij, „dan heb jij ook .wat afleiding. Je moet je niet bang maken om mijl'

Ze knikte en drukte zich vaster aan hem. Hij speelde met haar vingers.

„Het volk is momenteel rustig, ging hij door, „en ik neb mijn revolver."

Ze knikte weer. j

„En trouwens.. waarom zoü er iets zijn.. Br sla nooit!

[^Natuurhjk," herhaalde ze, „waarom zoü er iets zijn?..

Onzin, natuurhjk 1 Maar, sóms als ik niet weet, waar je

bent, weet je...."

Ze maakte den zin niet af. Een droomerige loomheid zonk in haar neer....

Sluiten