Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik moet weg.... Annet.... kind!.... Ikmóetweg.... Frank, wat moeten we doen?...." „Alle niet-passagiers van boord II" Een gong werd geslagen....

„Annette...." Marian kuste haar, maakt haar zacht van zich los. „Annet.... ik kan niet blijven.... Er ligt een brief van me op je couchette. Zul je hem lezen.... direct lezen, als ik van boord ben?.... Belóóf je het me?.... Hóór je me, Annet?...."

„Moet.... ik.... alléén.... weg?.... Heelemaal alléén?.... En zijn graf.... dat heb ik toch nog niet gezien.... Marian!!...."

„Kom kind!" maande Frank.... „hou je goed, Annet!.."

Hij knelde Annet's hand vast in de zijne.... Toen wendde hij zich af, met tranen droppend op zijn jas....

Haastig hepen ze de loopplank af. Ze waren de laatsten. De bootsman schold tegen hen, maar ze merkten het niet. Op de kade bleven ze staan.... Zagen, hoe heel langzaam, maar onverbiddelijk de afstand tusschen het land en het schip grooter werd.... Zagen tusschen de passagiers aan de verschansing Annet's tenger figuurtje staan, als een verloren kind.... Ze stond rechtop.... maar haar heele gezicht was nat van tranen.... Om haar heen was geroep. Afscheidswoorden. .. Vroolijke grappen... Wenschen en groeten aan Holland.... Goede reis!.... Veel plezier!....

Langzaam draaide het schip zich uit de haven.... De kade werd leeg.... De menschen gingen weg.... Alleen Marian en Frank stonden er nog....

Frank legde zacht zijn hand op haar arm.

„Kóm.... Marian!...."

„God.... hoe vrééselijk alléén is elk mensch hier, in dit land," schreide Marian....

Frank knikte. Hij bad geen woorden, nam haar arm. En zij drukte ineens zijn arm....

„Laten we terug gaan.... naar Holland...." zei ze huiverend.... „teruggaan.... voor er wat gebeurt.... voor er met óns ook zooiets gebeurt!...."

Sluiten