Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan sneed een angst door haar heen. De angst voor de beschuldiging. De beschuldiging uit %ijn mondl....

En óók weer, sloeg soms ineens die angst over in ergernis:

waaróm merkte hij het dan niet? Waaróm het hij haar

spartelen in dezen poel van eenzaamheid en ongewisheid.... zonder te weten of zij zou kunnen leven of sterven....

Zij dacht dan vaak, haast ten onder gaand in deze uitmergelende sparuiing, dat zij sterven wou.... dood zijn wou.... rusten, slapen, niets meer weten.... niet meer zijn

Renée keek op naar John. Hij las nog altijd de krant, turend op de letters, die hij in het bijna donker nauwlijks lezen kon. Alsof hij haar blik voelde, hief hij zijn hoofd naar haar.

„We moesten naar binnen gaan, kind.... er komen muskieten."

„Ja...."

Ze wisten niet, wat zij verder zouden praten. Het zwijgen hing tusschen hen.... stroef.... een beetje moeilijk. Toen, opstaand, zei hij:

„Kom dan maar.... ik ga dan ook meteen baden...."

Langzaam stond ze op, liep naast hem de voorgalerij binnen. Zwaar gingen haar voeten. Zwaar was haar heele lichaam. Ze zuchtte....

„Wat is het, Renée? "

„Niets...."

Hij keek bezorgd op haar neer.

„Was ze ziek? dacht hij „of was het wat

anders ?"

Hij schudde die laatste gedachte van zich af.... wou er niet aan denken. Fluitend ging hij naar de slaapkamer om zich uit te kleeden en te gaan baden....

Renée keek besluiteloos rond.... zag toe, hoe de waterdrager de rottanmeubels naar binnen droeg.... De boy bad alleen in de klamboekamer de lamp opgestoken.... Wat moest ze doen?.... Iets lezen?.... Ze was zoo moe in baar hoofd.... Iets naaien?.... Kousen stoppen?.... Ze was zoo loom. Haar rug deed pijn....

Ze ging zitten op de bovenste trede van het voorgalerijtrapje. ... leunde met haar hoofd tegen het hekwerk....

De maan was opgekomen.... Tusschen de rubberboomen groeiden vreemde, grillige plekken. Het tuinpad lag als een

Sluiten