Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Kijk," wees Frank naar het uitzicht Marian haalde diep adem....

„God " zei ze alleen.

En dat hield het heele gemis in van vijf jaar.

Intens namen haar oogen het alles op: de kade, de huizen de heuvels in de verte....

„Laten we gaüw de stad ingaan," lachte ze „waarop

wachten we nog. Ik verlang er zoo naar weer eens échte winkels te zien! Om weer eens op échte straten te loopen!"

Een uur drentelden ze rond.... Voor eiken winkel bleven ze staan... Kon je zóóveel dingen krijgen?.... Dat waren ze heelemaal vergeten.... En dan al die menschen op straat.... En het klingelbeUetje van de electrische trams...

was het zoo een genot om dat te hooren of was het

vroeger ook maar zooiets heel gewoons geweest? En dan de paarden!....

„Wat een béésten, hè?" lachte Marian om Treeske die er een beetje bang voor was.... En de taxi's.... De taxi's! Heel wat anders dan een indische huurauto!

Ze gingen wat zitten in een boulevard-restaurant aan de straat.. De zon scheen op hen neer, musschen tripten brutaal vlak voor hun voeten.... „Dat dat nou dezelfde zon is, die ik zoovaak vervloekt

neb, zei Frank

Toen bracht de kellner vruchten.

„Kérsen...." jubelde Marian.... „O, kijk toch, échte, heusche kersen.... En aardbeien ook!" En kmderachtig hing ze twee paar kersen over baar ooren. Treeske schaterde er om.

goeder heef* oorbelle an! Moeder heeP oorbelle an!"

Frank lachte ook. Het werkte als champagne, dit eerste terug a,n in Europa.... Het was voor het éérst.... na Bobbie s dood dat zij van harte lachten

Frank vischte een paar kersen van den schotel, hield ze voor Treeske s open snappend mondje

„Hap!"

„Is dat?" wilde Treeske weten.

.Kersen," zei Frank, „pas op.... er is een pit in! En dat daar zijn aardbeien, weet je wel.... die heb ,e eens een keer op Brastagih gegeten!"

Treeske knikte aandachtig. Maar in Marian verstilde opeens iets van den vreugderoes.... Haar kind moest ie hW

Sluiten