Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doet van verlange om nog's weer die stank in een

coaguleerloods te ruikel Nou, proost, luit!"

Hij kiepte het jeneverglas om en stond meteen op.

„Ik ga een tafeltje vérder," lachte hij met een knipoog naar John.... „hééren.... Dag mevroüwl...."

Ze zagen hem gaan zitten aan een tafeltje, waar al een opzichtig meisje zat. Marian trok haar wenkbrauwen op.

„Dat is Loesje," lichtte John in.... „vaste verkeeringI

Ze kost hem handen vol geld bij het belachelijke af....

ouwe stommeling 1"

Marian schudde haar hoofd.

„TragischI" vond ze.... maar ze zei niet, hoe een band om haar hart kneep:

„Hadden dat alle menschen*. die zoo lang waren wéggeweest dat ze nergens meer pasten in Holland

niet en in Indië ook niet?.... Of, leefde je weer wennen,

als je maar een gezin had, een „home" ? Ach ja,

dat zou wel zoo zijn...." En ze dacht:

„Sparen moesten ze straks weer in Indië.. .dat ze gauw voorgoed terug konden.... dat ze niet heelemaal ontspoorden."

John had een sigaret opgestoken, talmde zichtbaar met een vraag, die hem niet over de lippen wou komen, maar eindelijk, vroeg hij het tóch:

„Heb je.... nog iets van.... Renée gehoord?...."

„Ja," zei Marian, „vorige week, kreeg ik een brief van haar, antwoord op de mijne.... We gaan haar over een maand eens opzoeken.... Je weet, dat we een reisje gaan maken, door Zuid-Frankrijk...."

„Dat is leuk voor jullie," vond John.... „leuk.... zoo samen reizen.... met je beidjes...."

„Heb je.... probeer je niet...." vischte Marian.... „een vrouw te vinden.... er zijn hier toch zoovéél aardige meisjes 1"

John schudde van nee. Zuchtte. Zei dan, gewild luchtig: „Och, nee.... dat is niets voor mij. Ik zou het niet meer aandurven.... En nou hou ik me maar bij Kiku San...."

Hij glimlachte, maar Marian vóelde: „Hij is er nog altijd niet overheen.... Hij houdt nog altijd van haar."

„We hebben Annette Walendijk ook ontmoet.... een paar dagen geleden...." vertelde Frank....

Sluiten