Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„missigit" tusschen de andere huizen, teruggevoerd met uw gedachten naar onzen glorietijd.

In Makasser doet dit echter alleen het Fort en een typische straat „Vlaardingen" genaamd, die achter de handelskade omloopt. Verder is de plaats echt Indisch, met ruime wegen, stijf, recht aangelegd, zooals op de meeste Hollandsche nederzettingen en een aardig klein paleis, waar de Gouverneur woont. Als de zee en de drukke reede met haar scheepvaart er niet waren, zou Makasser er uitzien als iedere andere Indische plaats, nu zorgt de oneindige, blauwe„eeuwig deinende watervlakte" er voor dat ertelkens mooie kijkjes zijn achter de op palen staande schilderachtige visscherswoningen, die lange rijen vormen langs het strand dat bijna dien naam niet verdient zoo smal is het, en meer naar de bewoonde buurt toe, ziet ge aan het eind van nauwe slopjes en steegjes door Chineezen bewoond, weer het wijde tintelende blauw van zee en lucht ...

Dat zijn mijn herinneringen van Makasser, terwijl ik over de verschansing leun en de s' Jacob met zijn ketting hoor rammelen, de lossers hoor schreeuwen, de bootsman hoor fluiten lang en schel om het werksein te geven.

De groote bouquet anjelieren en rozen, mij door vrienden van Soerabaja als afscheid gegeven, leeft gelukkig nog. Ik heb altijd zoo'n medelij met bloemen op reis en eigenlijk ook wel met de gelukkige bezitters van een dergelijk liefde- of vriendschapsbewijs. In een trein verleppen de arme dingen dadelijk en uit piëteit voor de gevers draagt men overal van het eene station naar het andere, soms moetende over stappen in stoffig vieze treinen, die arme

Sluiten