Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er een mensen naar Indië moet, „hecht u niet aan menschen en dingen, dat geeft niets dan verdriet, want zoo houd je van iets en zoo ga je weer weg." Met andere woorden: „Wees dood, wees een steen, een blok, een mensch die het leven roerloos aan ziet, houd van niemand en van niets, alleen — van je zelf, want het is immers om „je zelf' pijn te besparen die oefening in het van „niets houden?"

Gelukkig is deze wijze raad moeielijk op te volgen en onder ons gezegd het lukt bijna niemand. Waar ik in Indië ook was, zag ik onder de vele onkruidjes, zwammen en vergiftige plantjes, altijd toch dat eène staan, de plant van behulpzaamheid, hartelijkheid, meeleven met anderen, en hoe ik ook later weer in Europa zijnde, mijn ooren zal sluiten voor stemmen die spreken van „promoties, traktementen" en allerlei vreeselijke Indische receptie-banaliteiten en hoe ik ook niet meer wil denken aan klapperboomen en warmte en indolentie, en hoe ik in één woord niet meer „in Indië wil zijn" als ik eenmaal Holland's zeewind voel waaien, zoo zal er een geheele gedachten-wereld voor mij open gaan, met veel goeds en vertroostends en moois er in, als ik dan in het moederland een der vele vrienden ontmoet die dat woord niet kende: „hecht jé aan niets."

Er rijn drie nieuwe rijstkorrels hier gekomen. Twee hooren er bij elkaar, een is alleen, en zij installeeren ach in de huizen aan den rand van den heuvel. De ongetrouwde luitenant in het huis, waar de booze satan op dén loer zit en het getrouwde paar in May's duiventil — welk huis dien naam eenigszins verdient door den vorm van het dak. Alweer dus verandering van tooneel — of néén, het tooneel is 't zelfde — de koelissen behoeven niet ver-

10*

Sluiten