Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afschafte, waaraan de vertegenwoordigers der Indische Regeering aan de hoven van Soerakarta en Djokjakarta onderworpen waren.

Aangezien de Landvoogd daarbij eenigen tegenstand van de zijde des Sultans had ontmoet, wachtte hij de eerste gelegenheid de beste af om hem den sterken arm der Regeering te doen gevoelen- Eerlang bood zich deze aan. Een inlandsch vorst, de Djokjakartasche hoofdregent van Madioen, Raden Rangga, had zich met des Sultans broeder Nata Koesoema en diens zoon Nata Diningrat vereenigd om in het gebied des Soesoehoenans een inval te doen en werkelijk had deze aanslag plaats. Daar de Sultan geacht werd van den voorgenomen inyal kennis gedragen te hebben, zonder maatregelen te hebben genomen om dien te beletten, werd de President van den Raad van Indië Van Braam naar Djokjakarta gezonden om de uitlevering dier rijksgrooten te vorderen, terwijl Daendels zelf troepen te Samarang verzamelde en aan de forten versterking zond.

Nadat Van Braam den i2den November 1810 te Djokjakarta was aangekomen met een brief van Daendels, die vooral tegen Nata Koesoema zware beschuldigingen bevatte, besloot de Sultan, waarschijnlijk daartoe genoopt door de krachtige militaire maatregelen van Daendels, aan al zijne eischen te voldoen. Van Braam kon hiermede zijne zending als geeindigd beschouwen en begaf zich naar Soerakarta.

Het bleek echter weldra, dat de Sultan öf niet gezind of niet bij machte was aan al de eischen te voldoen. Althans de uitlevering van Raden Rangga, die aangenomen had zich den 26sten November naar Buitenzorg te begeven, om zich in handen van den Maarschalk te stellen, bleef achterwege. Rangga maakte zich namelijk uit de voeten en begaf zich naar zijne regentschappen, wierp zich tot vorst op en vaardigde proclamaties uit, waarbij hij alle Javanen en Chineezen opriep om met hem gemeene zaak te maken tegen de Hollanders en den Soesoehoenan. De Sultan, bevreesd dat Daendels hem voor den schuldige zou houden, liet hem onmiddellijk door een zijner re-

Sluiten