Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET MEDISCHE ZENDINGSWERK IN WEST-SOEMBA

de pisangs, eieren en rijst maar verkoopen. Ik rekende precies uit en moest f 2 betalen en gaf hem nog 50 cent extra.

Direct ging hij weg, vroeg niet naar Tiala, en kwam in geen maand weer.

We vonden het al vervelend, maar gelukkig, daar kwam hij toch terug, vergezeld van familieleden, ook de grootmoeder, die 't kindje gebracht had. Toen ze 't zag, nam ze het direct uit de wieg, en ging er mee zitten, besnoof het van onderen tot boven, gaf het af en toe aan een van de twee meisjes, die er bij waren, maar nam het dan zelf weer en drukte het tegen zich aan. Ontroerend blij leek ze.

Zelf kon ik niet met hen praten, want ze verstonden geen Maleisch, maar met een van onze meisjes als tolk kon ik begrijpen, dat ze naar ons eigen kindje vroeg.

Ik nam haar mee naar de wieg, die buiten stond. Hans lag

Tijdelijke woning van Dokier Berg te Waikaboebak.

wakker en lachte direct tegen de vuile oude grootmoeder van Tiala. Ik haalde hem er uit, en toen was ze heelemaal verrukt; ze pakte zijn ééne beentje en besnoof dat met evenveel ijver als ze dat haar eigen kleinkind gedaan had.

„Toehan, Toehan". „Hoe, Hoe". „Ah toehan."')

Onze meisjes stonden er bij te lachen, maar eigenlijk vonden

') Uitroep van verwondering, in moeilijk vertaalbare klanken, over den kleinen Hans. Comm.

Sluiten