Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Begreep hij wat ze bedoelde? Hij mocht niet zoo als tot nu leven als een jongmensch die een rijken vader heeft, die wel betaalt voor hem, al duurde de studie dan ook wat lang... Beschaamd had hij het hoofd gebogen, maar toen hij daarna zijn moeder aanzag, beloofde hij haar met vastberadenheid in de oogen: Het zal veranderen. Geloof me, moeder: het spijt me dat ik zoo roekeloos geleefd heb. 't Moet nu, en 't zal beter worden. —

Zijn stem beefde, toen hij dat uitsprak. En hij had woord gehouden.

Na een paar jaar hard werken was hij klaar. Het leven had hem wakker geroepen door tegenspoed, en hem aan het werk gezet.

Zijn plicht- en eergevoel dreven hem om te volharden bij de belofte aan zijn moeder gedaan.

Met zijn geloofsleven zag het er treurig uit.

Hij had alle steun daaraan verloren. In de jaren van het opgaan „in de wereld en haar begeerlijkheden" was ook de twijfel gaan spreken in zijn ziel. Langzaam aan was hij koel geworden voor al wat op het geestelijke betrekking had. Uiterlijk bleef hij schijnen wat hij altijd was geweest. Niemand wist van zijn innerlijk leven iets af.

Wel was er strijd in zijn ziel in het begin, maar de lust om te leven naar zijn belijdenis verflauwde meer en meer.

Met de menschen uit zijn moeders kring ging hij niet graag om. Ongemerkt bijna, trok hij zich geheel in zichzelf terug. Bidden scheen hem niet mogelijk en toch voelde hij nu en dan de begeerte om zijn troostelooze ziel uit te storten in het gebed.

Hij voelde zich in zulke oogenblikken alsof hij aardsche en hemelsche steun verloren had en verlangde wel eens maarte mogen sterven.

Dan was alles voorbij — dan zouden alle twijfelvragen eindigen. O! de oogen voor goed te mogen sluiten — niet meer strijden — niet meer worstelen in raadselen en donkerheid

Zijn moeder had een nicht in huis genomen, die een goede zorg bleek en haar de gezelligheid gaf, die ze noodig had om zich niet al te verlaten te voelen. Zij werd oud en sukkelend —na den dood van zijn vader.

"Vredenburg zag het, en het deed hem verdriet, maar toch, nu zijn gevoelens omtrent het geestehjke zich zoo gewijzigd hadden, viel het hem hard lang bij haar te zijn. Want dan wilde ze met

Sluiten