Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar hoe kon ze het ook anders verwachten? Ze was immers een vreemde voor hen!

En nu deze brieven! Ze kwamen juist op den tijd dat ze er zoo'n innige behoefte aan had.

Met bevende handen opende ze het couvert van thuis het eerst. . .

Den band met haar ouders voelde ze sterker sinds ze van hen afscheid had genomen. Haar oogen rustten vol aandacht op de woorden in den brief . . . woorden die haar dubbel waardevol schenen, bij het ver-af zich weten van haar huis, waar ze elk uur aan haar dachten.

Nu las ze uitingen van hefde, die ze nooit uit hun mond had gehoord ... 't deed haar goed — al wist ze het wel — te lezen wat ze thuis voor haar gevoelden.

Achter elkaar vloog ze de brieven door, alle drie: van vader, moeder en Gerard.

Annie 's brief schoof ze op zij ... straks maar, nu eerst dien van Wim.

Het opschrift gaf haar een schok van vreugde ... Ze voorvoelde het: zijn brief zou haar in een gelukssternming doen opleven, na de sombere week die achter haar lag.

Voor het eerst zag ze zijn schrift, een flinke duidelijke' letter . .. de blaadjes vol geschreven, vol ... ze duizelde van bhjdschap . . . de letters werden tot onleesbare staafjes zwart .. . voor een moment.

Ze had niet vermoed, dat het bezit van zijn brief haar zóó'n diepe ontroering schenken zou.

Even drukte ze het ritselende papier tegen haar gloeiend gezicht . . . begon dan te lezen, beurtelings verbleekend en kleurend onder den wisselenden indruk van zijn geschreven woorden. Als een klaterende, niet te hoüden waterval, rolden de zinnen aan . . . sprak hij er heel zijn hefde en verlangen in uit.

't Was haar of ze hem in haar onmiddellijke nabijheid wist... of hij nu plotseling zijn armen om haar heen zou slaan ...

Zijn brief berichtte haar ook zijn plaatsing bij een Landraad, slechts een halven dag reizen van Malang. Nu kon hij zonder bezwaar, af en toe de kleine Annie gaan opzoeken.

Hij was een paar dagen bij zijn vriend en diens vrouw geweest, had Annie daar, gezond en opgewekt, ontmoet.

Sluiten