Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neerdrukkend gevoel van zich afgezonderden te weten — ahes werkte daartoe mee.

Terwijl Wim las — dwaalden Lien's gedachten nu en dan af.

Zij hoorde wel de zinnen en voelde méé de bedoeling waartoe de schrijver komen wilde, maar de echte gewijde stemming, waarin ze dikwijls in Gods huis had verkeerd, kwam niet over haar.

Toen het „Amen" gezegd was, zwegen ze beiden. Lieten ze nog nawerken den indruk die de preek op hun harten had gemaakt.

Dan plotsehng weer 't gewone... 't noodzakehjke: Itjem kwam binnen: „Nja! Misti ambü nonni Annie sekarang?" *) —

Lien keek op — verstrooid zei ze: Ja, ja, dat is goed. Ik zal bij nonni Ineke gaan en haal jij Annie dan maar. —

Ze dacht er niet meer aan dat ze het eerst aan kokki had opgedragen . . .

Dit heerlijke rustige uur was weer voorbij ... het knusse samenzijn van „eigen" volkje. Was Annie er bij dan scheen het of dadelijk ahes anders werd, of iets onzichtbaar hinderlijks rond hunne hoofden zweefde.

Ja, of zij en Wim beiden anders tegen elkaar deden dan wanneer ze samen waren,

Lien hep vlug naar de achtergalerij, tüde Ineke uit de box en droeg haar naar binnen. — Vlak bij Wim ging ze zitten en dadehjk legde Vredenburg het tijdschrift neer waarin hij las en begon met het kind te stoeien en te praten.

* * *

In de zengende middaghitte hep Itjem met Annie. De pajong zorgzaam boven 't hoofd van „nonni" houdende, gingen ze langzaam den weg naar huis.

—Moe, nonni? — vroeg baboe zacht-medehjdend.

— Ja, en warm, o, zoo warm! — zei het kind in 't zangerig klinkend Maleisch.

De druppels zweet parelden langs 't bruine, magere gezichtje. De groote donkere oogen openden zich wijd terwijl ze tegen Itjem sprak en gaven een indruk van een hartstochtelijk, hcht ont- ' vlambaar karakter.

!) mevrouw! moet nonni Annie nu eerst gehaald worden?

13*

Sluiten