Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan had ze steun gezocht in haar Godsgeloof en in haar hefde voor Wim. Hij die niets ongedaan het om mèt haar ahes te dragen.

Kom, ze wüde ook nu weer probeeren er overheen te komen. Die inlander van gisteren zou weer verdwijnen uit de plaats. Wim moest hem maar reisgeld geven en zeggen dat ie geen werk voor hem had. Zij moest haar zenuwachtige angst zien te overwinnen en er flink tegen ingaan.

En vooral moest ze zorgen dat Annie — de kleine stumper, die van niets verkeerds zich bewust was — niets merkte. De ontgoochehng die eens haar deel zou worden zou altijd nog vroeg genoeg komen. — Annie moest zich veilig en thuis blijven voelen bij haar. Zoo lang ze kon zou ze verhinderen dat het kind de waarheid te weten kwam.

Kleine pasjes sherden over 't grind. Annie . . . donker figuurtje in wit voile jurkje, de groote zonnehoed op het hoofd — sjokte vermoeid 't erf op — hep regelrecht op Lien toe, bood haar gezichtje voor een kus.

— Dag moeder. —

— Dag vrouwtje, ben je moe? —

Terwijl Annie naar Ineke toe hep en haar toewuifde zei ze:

— O, vreesehjk moe! en ik kan die sommen heusch niet leeren!

— O jawel — dat gaat langzamerhand wel beter. Moeder zal je vanavond wel helpen. Breng maar gauw je tasch binnen. Itjem gaat mee om je uit te kleeden — Meteen stond Lien op. Ineke moest baden en Annie ook — dan de kleintjes vooruit eten — en zij straks met Wim, als hij uit den Landraad kwam.

't Heele groepje ging nu naar binnen.

— He heerhjk dacht! Lien — zoo 'n verrukkelijk koel huis te hebben . .. waar je kunt uitrusten in een omgeving van met smaak gekozen meubelen en mooie dingen. . . . Annie riep Ineke's naam herhaalde malen en trachtte haar kleine mollige handjes te grijpen.

Kraaiend van pret danste 't kindje op Lien's arm haar plezier uit.

Zóó was het weer goed dacht Lien ... het werd rustig en vredig in haar ziel . . .

Zij voelde zich dankbaar gestemd en terwijl ze het blonde, mollige Ineke op de babytafel legde bad ze uit heel haar hart¬

ig

Sluiten