Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu en dan reden ze een volgeladen grobak1) achterop . . . dan moest Boewal lang achtereen 't snerpend geluid van de claxon laten hooren omdat de drijver van de kar bij zijn eentonigen rit in slaap was gevallen . . .

De zon brandde niet meer zooals over dag ... de temperatuur was nu juist heerhjk .... Bij de waterval „Ajer Panas" stapten ze allen uit. Lien en Lizzie heten de kinderen wat spelen en baboe nam Ineke aan de hand, die vroolijk achter de anderen aan trippelde. Een eindje van den waterval af stond een ruwe bank, waar Lien naast Lizzie plaats nam.

Ze keken beiden naar het neerspattende water ... en het dartele spel van de kinderen.

— Ik vind het hier wel aardig — zei Lizzie — maar toch voel ik me hier altijd als in een sombere, groote onderaardsche ruimte. Zoo als je als kind wel kon hebben, wanneer je uit een sprookjesboek las en je je voelde of je het in werkehjkheid meemaakte. —

— Ja, dat komt misschien door de rotswanden — die maken het hier donker en koel en dan die waterval er bij ... 't is wel sprookjesachtig. Er ontbreekt nog maar een toovenaar of een heks aan — zei Lien lachend.

Na eenige oogenbhkken waarin ze zwijgend naast elkaar zaten en luisterden naar den ruischenden val van het glinsterende water, zei Lizzie:

— We mogen wel eens naar de kinderen kijken... Itjem is een eindje met hen weggeloopen. Zeker naar de auto bij Boewal ... die jongen is dol op kinderen. —Samen hepen ze langs het vijvertje, waarin het water kletterend neerplaste.

Een kronkelpaadje voerde hen, op het geluid af van de vroohjke kinderstemmen, door een bamboeboschje naar een open plek, waar op achteraan een klein, inlandsen huisje stond.

Ahe kinderen stonden bij Itjem die Ineke op den arm hield. Ze wandelden er naar toe en keken mee naar de grappige kunsten van een klein grijs aapje dat in een kooi zat op een paal, waaraan het met een ketting vastgebonden was.

!) vrachtkar getrokken door een karbouw.

Sluiten