is toegevoegd aan uw favorieten.

Teddy's boek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Teddy's gezicht, rood van verlegenheid, door de opening kwam kijken.

't Spijt me erg; 'k hoop niet dat hij je

geraakt heeft ?"

„O, neen, geen kwestie van. Eeu buitenkansje ik begon juist honger te krijgen!"

Ten bewijze hiervan zette hij zijn tanden in den appel.

„Wil je er nog een?" bood Theodora edelmoedig aan.

„Graag, maar niet op dezelfde manier. Je moet een volgenden keer beter mikken."

„Maar ik mikte niet; 't was heusch mijn bedoeling niet. Ik gleed uit en toen rolde er een naar beneden. Wacht even dan zal ik een stuk of wat mooien afplukken."

Ze grabbelde tusschen de takken rond en wierp de roode appels naar beneden tot ze aan alle kanten om de rustbank in het gras lagen.

De jongen volgde al haar bewegingen glimlachend, maar tegelijkertijd bijna jaloersch van haar lenigheid en kracht.

„Nu zul je ook nog hier dienen te komen om ze op te rapen," zei hij bedaard toen de appelregen had op gehouden. „Ik kan er zoo

niet bij, weet je."

„O !" Teddy kreeg een kleur van spijt en

ergernis. „Wat ben ik een uil!"