is toegevoegd aan je favorieten.

Teddy's boek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„'k 'k Ben verdwaald en 'k 'k ben zoo moe en 'k li' heb zoo'n honger!"

Zelfs onder deze treurige uitbarsting, ontging Teddy het eigenaardige klokkende geluid niet dat het snikkende kind maakte. Het klonk als het schenken van water uit een flesch of uit een aarden kruik, dacht ze. Onmiddellijk echter verweet ze zich haar misplaatst gevoel van humor.

Onvoldoend antwoord krijgende op haar vragen, trachtte ze het meisje zoo goed mogelijk te troosten, en voor ze duidelijk besefte wat ze ondernam, stapte ze vlug naar huis me: een hart zwellende van menschenliefde en met het vuile handje van het kind stevig in haar dikken wollen handschoen geklemd. Ze had zich langer opgehouden dan ze meende ; 't was nog een heel eind naar huis, en eer ze er aankwam waren de lichten overal opgestoken en de familie al in de eetkamer.

„O, hemel, ze zitten al aan tafel!" bedacht Teddy met schrik, toen ze de stoep opging. „Kom maar gerust mee, beste meid," zei ze tegen het kleine vagebondje, met een gevoel van bescherming en onbewuste meerderheid in haar toon, dat zelfs haar warm medelijden niet kon onderdrukken. „Je gaat maar naar mijn kamer, en zoo gauw het eten is afge-