is toegevoegd aan je favorieten.

Teddy's boek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij lichte zijn pet op en knikte; toen reed hij weg.

Peinzend keek ze hem een oogenblik na, zooals hij daar den straatweg naar de stad afrolde. Heerlijk toch dat hij nu zoo onafhankelijk was door dien driewieler. Hij kon het nu al bijna geheel buiten zijn krukken stellen en zijn leven verschilde heel wat van het treuriger, eentonige bestaan dat hij leiden moest toen Teddy hem leerde kennen. Maar gedurende al die maanden, in donkere en in lichtere tijden, was hij altijd dezelfde Will voor haar geweest; altijd gereed om haar in zijn weelderiger genoegens te doen deelen. In veel opzichten hadden hij en zijn moeder dienst gedaan als de goede feeën in de sprookjeswereld, en Teddy dankte hun menig pretje en buitenkansje.

„Hoe zou hij het nieuws van haar laatste waagstuk wel opnemen?" vroeg ze zichzelf af. In zekeren zin was hij er eigenlijk aansprakelijk voor, niet zoozeer voor het plannetje zelf, als wel voor de eerzucht die er haar toe had aangezet. Gedurende een oogenblik fronste Teddy de wenkbrauwen en keek ze zeer bezorgd; toen klaarde haar gezicht op en bleef ze zacht neuriend den straatweg afturen, waarop Will reeds lang uit het gezicht verdwenen was. 't Zou wel een heerlijke morgen