is toegevoegd aan je favorieten.

Proza, 1837-1845

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar niet werden geélectriseerd. Het was hare eerste ergernis; — doch de tweede, die deze onmiddellijk opvolgde, griefde dieper. Daar vielen hare oogen op Hendrik van Oudenhove: eene andere dan hare dochter was het voorwerp zijner opmerkzaamheid; eene andere dan hare dochter riep eenen blos op zijn bleek gelaat, en die andere, — het kon eener vrouw die fixeren durfde, als de gade van Ovens, wanneer zij zeker wilde zijn, niet lang verborgen blijven wie die andere was niemand anders dan hare pianiste-protégée, dan Anne (iraeve-tein. liet was eene teleurstelling, om eene beroerte te krijgen ; maar was het gevaar zoo groot als zij vreesde'? Het kon slechts eene voorbijgaande vlaag, het kon la fascination d' n 11 i n s t a n t zijn ; zij vleide er zich mede, zij vermoedde liet, zij niogt meer dan liet vermoèn. Al verzuimde mevrouw Ovens er om, der vriendin aan hare regte, op de belangstellende vraag van deze, of het liarer delicate constitutie in de zaal niet te warm werd, te verzekeren, dat zij zich volmaakt wel bevond: al verzuimde zij, onvergeeflijker vergrijp! den gast aan hare slinke, dankbaar toe te knikken, bij de betuiging, hoe zeer de zang liarer dochter hem verrukte, staren op beide, tour a tour et sans leur accorder une seconde de ré pit," dat zou ze, dat deed ze, — hare logé bemerkte, beantwoordde de blikken van den secretaris in spe niet. Er werd een steen van het harte der eigenares van Lindenhof gewenteld, Anne zag voor zich, te zedig zelfs voor zich, en de oogen van den jongen advokaat zwierven af, zwierven af naar Louise; hij luisterde aandachtig naar haar, hoe zeer zij liet Italiaansch ook martelen mogt, — bij zijne liartstogtelijkste uitdrukkingen niet slechts meesteresse van haar gevoel, maar zich schier geenerlei gevoel bewust. Gelukkig voor onze harpspeelster, volgde in haar air weldra roulade op roulade: er was niemand in de zaal zoo onverbiddelijk