is toegevoegd aan uw favorieten.

Proza, 1837-1845

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

critisch, 0111 zich te ergeren aan het onnatuurlijke van deze in den toestand, die de zang te veraanschouwelijken zocht — door het verzuim van Louise hem uit te drukken, verbaasden zij niet, werden zij schier vergoelijkt. „Onverbeterlijk.

„C li a r m a n t!" — „ Welk eene vaardigheid!" „Delicieus!' - „Spel en stem!" - „A nier veil le!" - volgden elkander op, en klonken dooreen. Louise neeg bij de toejuiching, om te stelen!

Weder eene pauze, in welke mevrouw Ovens er zich niet aan ergerde, dat de gasten een weinig in beweging geraakten, om hare dochter te komplimenteren, in welke zij Hendrik van Oudenhove naar Louise zag gaan. in welke zij beide eene lange wijle kouten zag, - weder eene pauze, maar die toch ook een einde had.

„Anne, mon enfant!" riep de vrouw des huizes.

Anne stond bij de chaise 1 o n g u e.

„(ie moest het gerepeteerde stuk laten rusten ; t a c h e z d e fantaiser."

„Maar, mevrouw!" antwoordde onze weeze, die wel verschrikt mogt zijn door eenen voorslag, welke, als niemand haar te hulp kwam, weldra herhaald, in wet verkeeren zou. De dochter Graevestein's zag naar Aemssens op.

„Als ge aan zoo groot publiek niet gewoon zijt,' merkte hij vast aan, „dan is het te veel geëischt, mevrouw Ovens!"

„Au contraire," viel deze in. „het zou eene gelegenheid wezen, pour faire sa reputation, en wat talent betreft, ik beroep mij op Louise — Louïson! — och, monsieur le b a r o n. mep haar eens hier!"

Het ware weinig geweest, zoo Louise alleen was gekomen: maar niet haar naderde Hendrik van Oudenhove, wiens gesprek met de dochter «les huizes door don baron was gestoord.