is toegevoegd aan uw favorieten.

Gevleugelde daden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verbluffing die 'm de haren te bergen deed rijzen, las-ie de waanzinnige woorden aan de haarspeld: „Mijn vrouw en dochter zijn levend of dood op den toren. P. Z."

„Christeneziele !", zei-ie 't paard voortzwiepend : „Hurt! Hurt, Kees !"

't Paard sloeg bijna op hol. De heer Zwaluw bleef in onmacht.

'n Leege maag met 'n eindje stearine-kaars en 'n gemeen-verzwikten voet maken van den kordaatsten lucht-peddelaar 'n aangespoeld wrak.

De boer, ongezellig-warm, met 'n krijtwit gelaat, joeg de sjees over de slapende keien van 't dorp.

En voor 't politiebureau hield-ie in met 'n dankbaren ruk. Het paard beefde op de beenen.

In de stilte van 't straatje ploften twee stevige schoenen van den bok — en de kloppende vuisten porden zoo stevig als mokerslagen.

„Ja?", vroeg de dienstdoende brigadier, die met 't neuswarmertje in z'n hand, in de rust van 't accidenten-vrij dorp in slaap was geknikkeld.

„Christeneziele!", bulkte de boer : „wat me daar is overkomme! Ik breng je 'n gek — een die met 'n kapotte fiets van 'n toren is gespronge, met enkel 'n kaars in z'n maag en 'n brief op z'n borst!"

„Daar begrijp 'k geen snars van," zei de brigadier: „met gekke mot je niet hiér weze!"