is toegevoegd aan je favorieten.

Avonturen als straatmuzikant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat ik een groot deel van mijn „Fingerfertigkeit" verloren had. En ook hebben we allebei nog rustig geslapen

STILLE ZONDAGMIDDAG.

Eerst laat in den middag vervolgden we onzen weg naar Arnhem, dat we nu „onderlangs" heel spoedig bereikten. We ratelden met ons wagentje de heele deftige Arnhemsche Zondagsrust uit elkaar, zoodat het ons aan belangstelling niet ontbrak.

Voor de ramen bij Van Kooten vonden we onszelf reeds geafficheerd en zoodra we de volle gelagkamer binnentraden, merkte ik dat de eigenaar, die zeker voorzichtig had gewacht tot hij ons voor den tweeden keer zag verschijnen, den man met het reclamebord uitzond.

Daarop stond nu boven de aankondiging zooals ik die had opgesteld:

„CAFÉ NATIONAL,"

WALSTRAAT.

C a f é-C h a n t a n t,

en eronder:

Gewone consumptie-prijzen.

Zóó werd ons optreden in Arnhem den volke kond gedaan.

We bleven bij Van Kooten niet langer dan noodig was om hem ons getuigschrift uit Oosterbeek te toonen en om de daar aanwezigen nieuwsgierig te maken, zoodat wij op hen als bezoekers voor 's avonds konden rekenen.

Toen vertrokken wij om — voor 't eerst sedert Donderdagavond — ons eens op een warmen maaltijd te gaan trakteeren.

Onderweg ontmoetten wij nog onzen vriend, den „Carré"-man, in gezelschap eener dame in diepen rouw, in wie wij de jonge weduwe vermoedden, die hij te troosten zocht

De Weerdjesstraat, waar ons hotel in stond, scheen intusschen tijdelijk uit het stratennet van Arnhem verdwenen, want hoe wij ook op aanwijzingen van politie-agenten en burgers zochten, wij kwamen maar niet waar we wezen moesten.

Eindelijk stonden we op een groot kerkplein, waar we nogmaals den weg vroegen aan een welgedane juffrouw, met een boodschappenmand, die ons onmiddellijk vroeg of we Duitsch spraken en misschien een Duitsche „Wirtschaft" zochten. Nu, dat laatste was niet het geval, maar tegen een goed maal uit 'n Duitsche keuken hadden we allerminst bezwaar.

Even later zaten we dan ook den terugkeer van de juffrouw af te wachten in haar bierhuis, waar haar man in gezelschap van twee andere typische Duitschers en een even typisch-Duitsche „Dackel" aan 't biljarten was.