is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine bandeloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in die kuil,« sprak de jongen bij een plots opwarrelend juich-geschreeuw uit de straat.

Fine knikte, maar zweeg.

'Mag k nou ook effe?« vroeg het jongere zusje met gretig verlangen, afneuzend hoe 't blokje moest hangen. Even twijfelde de jongen; als ze er wild aan trok da:i was 't natuurlijk kapot.

»Nou, effe maar hoor,« besloot hij; »een paar trekkies en dan Fine.«

Voorzichtig schoof ze wat op naar zijn plaats.

»Nou niet te hard hoor! voorzichtig nou an zóó mot je doen,« zei de jongen en liet onder het gekijk van de anderen het blokje weer loopen.

Zelfvoldaan keek ze onder het heien naar het juichende broertje, 't klein lachend gezicht van Fine. Kraaiend lachte de kleinste, als ze met een plaag-lachend gezichtje het blokje weer optrok en Fine van simpele pret zijn propmollig lijfje woelig deed schudden.

Onmerkbaar kraakte de deur en een groot warrig hoofd gluurde in het duister naar binnen. De kinderen keken nieuwsgierig op.

'Zóó, zitte jullie te speule, 'k denk al wal een getik, zoo... mot je lamp nog niet op, Fine ?« praatje-maakte de vrouw-van-beneden. Onmerkbaar drong ze verder de deur in en stond met het breed-zware lichaam, brutaal in de kamer. Hij sliep zeker, warachtig net wat ze dacht, ze zag de scherp uitstekende hoeken onder den donkeren doek, nou had ze toch zekerheid. Beneden