is toegevoegd aan je favorieten.

Kleine bandeloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»Voorzichtig jongen, breek je vaders porcelein niet,« waarschuwde een met sarrende stem naar den afkomenden jongen.

»0, da s de stoel van de kleine. Zoo 'n wurm van een kind hè, 't is efife een jaar.«

tEn nou is er wéér een in zicht,« fluisterde de vrouw die 't wist, radjes van tong.

»Kijk nou ... kijk nou wat een onhandige knul is die kerel, hahaha. . ., lachte de vrouw toen de kar dreigde te dompen.

sjonge, laat je vader nou laaien, die kan 't, die het 't meer bij de hand gehad.« De vrouwen schokten op met de hoofden, gewekt door 't dik proestend gelach uit de ramen van boven.

»Hij leert 't,« giegelde 't uit een van de ramen naar den man, die onhandig om de kar draaide.

»Neem nou eerst die stoel en leg die zak er dan vóór,« snauwde 't opnieuw raadgevend van boven. De kinderen keken bedremmeld naar 't vruchteloos geschik van hun vader.

»Zet u 'm maar daar, zei Fine fluisterend; »daar in die hoek.«

»Nee, geeft niks,« zei de man kort, »die latafel mot ook nog.«

»Got man, leg die stoel dan overlangs, dan hou je nog ruimte, je mag mijn verhuizen,« snapte er een lachend bij de deur.

»Stik!« mokte de man in zijn baard, naar 't sarrend gepraat van de vrouwen.