is toegevoegd aan je favorieten.

Kleine bandeloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vende haren dicht tegen haar stramme gezichtje voelde, gaf ze een zoen op den klein tuitenden mond, en keek haar vraag-lachend in de donkere oogen.

«Nog effe maar teekenen, hè ?« kribde het kindje met een kleurtje van opwinding.

«Hou je dan van grootje ?« hield 't vrouwtje koppig aan, strak kijkend in het opgestoken gezichtje.»

»Ja . . «knikte het kind kort, hoofdnikkend terug.

«Enne . . hou-je ook veel van moeder, hè?»

>Nou..« knipte ze met glinsterende oogen terug.

«En van Riekie . . enne van Henk..? nou, zeg nou's ja., hou je van allemaal evenveel?»

»Allemaal,« babbelde 't afknappend-vlug: «zal 'k nou nog wat teekenen, hè., een huis?»

«Ja-ja« weifelde het vrouwtje nadenkend : «als je nou zegt dat je veel van grootje houdt, . . dan krijg-je een cent hè, hou je dan véél van grootje?

->Jaaa,« juichte ze opeens, de griffel neerkletsend op haar lei; «zooveel als.,!« en in verrukking strekte ze haar handen wijd voor zich uit., «zóóveel..!»

«Hèhèhè.. hihihi . . enne van moeder?» kraste het nieuwsgierig verlangend terug.

«Nog meer. . zoover als. . als van hier tot de muur.»

«Zóóver? enne grootje dan?» vroeg het vrouwtje opnieuw strakkijkend in de lichtschitterende oogen; «hoe ver hou-je dan van grootje?»

«Zoover als .. zoover als de stoel, verraste ze met