is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeugd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Den volgenden morgen was hij heel vroeg aan 't station, en al gauw zag hij Leida aankomen, flink stappend tegen den wind, die haar rokken stijf tegen haar knieën plakte.

Ze was ook al heel vroeg van huis gegaan, ze moest toegeven aan 't onweerstaanbare verlangen naar Guust; ze wou zich nu eens nergens aan storen. Maar toen ze hem zag haar tegemoetkomen, voelde ze zich kleuren, bij 't denken: nu zal hij vragen van't lezen, en wat moet ik dan zeggen?

Maar hij begon er niet dadelijk van, zei alleen lachend: „Nou heb ik beter opgepast dan gisteren; we hebben nog haast een half uur. O, wat zal ik deze tijdjes 't volgend jaar missen."

„Wat ga je toch doen als je eindexamen hebt gedaan?"

Zijn gezicht betrok even.

„Ik weet 'tniet. Vader wil, dat 'k voor dokter zal studeeren; maar ik heb er geen zin in."

,,'t Is toch wel een mooi vak."

„Jawel, maar je weet... ik wou me zoo graag an m'n schrijven geven."

Ze knikte. „Heb je nog wat geschreven de laatste tijd?"

„Ja, gisteravond een klein schetsje."

„Mag ik 't lezen?"

Hij aarzelde... het papier was in zijn zak, maar hij durfde 't haar haast niet geven... ze stond daar zoo ver af.

„Nou, mag 'k niet?"