is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeugd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Waarom niet? ik word er juist vastgehouwen. Voor mij is er vreugde, omdat ik er zooveel moois zien kan, zooveel stof om te beschrijven. En toch voel 'k soms die vreugde als verkeerd.

„Gisteren nog was 'k in 'n achterbuurt; 'k zag 'n paar jodekindertjes, prachtkinderen met hun fluweelen oogeu in de ovale gezichtjes; 't leken prinsesjes in lompen, teere feetjes, midden in de gore stad gezet. Ze stonden geleund tegen '11 oud. zwart, smerig huizekrot; peinzend, met een waas van melancolie over ze, alsof ze droomden van vroegere heerlijkheid. O, 't was zoo mooi, zóó mooi! Ik stond er naar te kijken: in eens komt er een man naar me toe, 'n ouwe vieze jood vol zweren in z'n gezicht.

„„Wat mot je?" vroeg ie.

,,'k Wist zoo gauw niks te zeggen, maar hij valt in eens uit:

„„Sta je m'n armoetje te bekijken? smerig hè ? niet waard om opgeknapt te worden!" toen riep ie gemeene scheldwoorden tegen de kinderen en hij joeg ze in huis met 'n paar stompen.

„De kinderen gilden en riepen scheldwoorden terug, leelijke, platte woorden. O m'n feeën, m'n prinsesjes... ik voelde in eens al.s een slag al 't treurige van dat mooi-melancolieke over de kinderen: de razende, huilende ellende van 't leven voor die stakkers. Zie je, door zulke dingen voel 'k mijn vroegere overtuiging verdwijnen, dat voor de kunstenaar alles mooi is, dat ie overal juist 't mooie van moet laten zien, objectief, zooals zijn kunstenaarsoog 't ziet. Dan voel 'k. dat 'k