is toegevoegd aan je favorieten.

De moderne wetenschap en het anarchisme

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderworpen hebben, bewijzen deze onbekwaamheid, om een andere beschaving dan de hunne te begrijpen. Bij Spencer ontmoet men ditzelfde verschijnsel. Hij mist elk begrip voor de wilden, de achting van dezen voor den stam of voor de bloedwraak de IJslandsche sage, voor het stormachtige, strijdhaftige leven der steden in de middeneeuwen. I)e rechtsbegrippen dezer trappen van beschaving zijn hem geheel vreemd en hij ziet in hen slechts „wildheid", „barbarisme" en „wreedheid".

Het standpunt van Spencer wordt te meer begrijpelijk, als men bedenkt, dat hij evenals Huxley en vele anderen Darwin's „Strijd om het bestaan" heelemaal niet heeft begrepen. Hij zag daarin niet alleen een strijd tusschen de verschillende diersoorten (de wolven vreten de hazen, vele vogelsoorten leven van insekten) maar ook een wanhopigen strijd om voedsel, om een stuk grond, ten einde daarop te kunnen leven, binnen de soort zelve, tusschen alle individuen van dezelfde soort. Zulk een strijd bestaat echter geenszins in den omvang, dien Spencer aanneemt.

In hoeverre Darwin zelf verantwoordelijk is voor deze valsche opvatting van den „Strijd om het bestaan", kunnen wij niet zeggen. Zeker is het, dat Darwin twaalf jaar na de uitgave van zijn boek „De oorsprong deisoorten", toen zijn „Afstamming van den mensch" verscheen, den „strijd om het bestaan" niet opvatte als een eindeloozen, verbitterden strijd binnen elke soort, maar in een veel ruimeren zin. In zijn tweede groote werk luidt het: „die diersoorten, die het grootste aantal medevoelende individuen aanwijzen, hebben de grootste kans te blijven leven en een sterke nakomelingschap na te laten."

Het hoofdstuk, dat Darwin aan dit onderwerp wijdde, had den stoot kunnen geven tot een nieuwe, bizonder