is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stonden wijd open, maar langzamerhand werden ze kleiner, tot de rose leedjes er over heen vielen; de lipjes dronken niet meer, lieten eindelijk los en regelmatig gingen nu de korte ademhalingen. Lina legde 't slapende kindje niet dadelijk weg; ze hleef 't op haar schoot houden, zachtjes streelend het kleine knuistje met de garnalenvingertjes. En de gedachten gingen, zachtjes deinend in haar nog zwakke hoofd.

Dat was nou haar schat, waar ze heelemaal voor moest zorgen. Yan Anton bleef ze natuurlijk evenveel houden, voor 't kindje voelde ze heel wat anders; hij mocht er ook niet bij te kort komen. Ze moest gauw weer met hem uitgaan; kleine Wim zou wel verstandig zijn en 's avonds slapen.

Anton was blij toen ze weer op was; naar 't kindje keek hij niet veel: 't gaf hem altijd een onaangenaam gevoel van schaamte omdat hii nooit nalaten kon 't weg te wenschen. Lina zei nooit iets over zijn onverschilligheid: ze praatte zichzelf voor, dat 't vanzelf sprak: zoo'n klein kind, daar was nou voor een man niks an; dat was alleen voor haar een schat. Maallater zou Anton er wel mee spelen; de jongen zou zóó lief worden, dat kij 't niet kon laten. Vooreerst moest hij er geen last van hebben, 't weinig zien, dan zou 't later een verrassing voor hem zijn.

't Was een heerlijk gezond kindje, rustig als 't verzadigd was. Lina durfde 't overdag niet zooveel op schoot nemen als ze wel zou willen, bang, dat 't dan