is toegevoegd aan je favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nora zag weer zijne oogen op zich gevestigd met dien doordringenden blik.

„Kom," zei ze lachend, ,,'t is maar gekheid; waarom zoudt u in eens onze portretten gaan schilderen?"

Ze werd in eens bang, dat Frans er op aan zou dringen; dat ze stil zou moeten zitten met de oogen van van Aarden altijd op haar gericht; 't maakte haar angstig, ze sprak er gauw overheen, en van Aarden sprak er ook niet meer over.

Overdag ging hij dikwijls mee naar de fabriek of alleen groote fietstochten maken, of soms nam Frans vroeg vrij-af en gingen ze samen naar de societeit.

En Nora merkte zelf op, dat ze nu meer verlangde naar hunne thuiskomst dan gewoonlijk, als ze Frans alleen wachtte; 't was ook zoo anders nu, er werd nu dikwijls gesproken over belangrijke dingen, en als ze alleen was had ze nog iets om over te denken door de gesprekken met van Aarden.

Hij had de gewoonte, over elk onderwerp ronduit te spreken en zijn oordeel te zeggen, gevolg van zijn vrije leven, dat hem deed lachen om de bekrompenheid, die preutsch verbood, gewone natuurlijke dingen te bespreken. Maar hij bepraatte ze ernstig, anders dan Frans, die altijd spotte als er sprake was van sexueele verhoudingen en dan half binnensmonds aardigheden verkocht. Nora had zich hier al dikwijls aan geërgerd, maar naar van Aarden luisterde ze, trachtend haar eigen oordeel te leeren kennen en te meten aan het