is toegevoegd aan je favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat waren jullie aan 't spelen?" vroeg hij.

„Verstoppertje!" zei de kleine jongen, „doet u mee?"

„Zeker .... öf ik. Ik vind verstoppertje 't prettigste spel, dat bestaat. Toe Nora, ga asjeblieft door, ik doe mee."

Hij verlangde er naar, haar nog eens te zien met dien blos en die oogenschittering van straks.

Maar Nora bleef nu kalmer; toch nu en dan, onder het vroolijk stoeien en lachen van de kinderen, vergat ze van Aarden, deed vroolijk mee tot de kinderen gehaald werden.

Toen ze weg waren, liet ze zich in een stoel

vallen.

„Ik ben er warm van geworden," zei ze; „jij zeker ook? 't Is een mooie ontvangst,"

„Wel waarom niet? ik mag zoo iets wel. 't Zijn aardige kinderen, en ze schijnen hier thuis te zijn.

„O ja, ze komen nog al dikwijls. Hunne moeder is niet heel sterk, en vindt 't prettig als ik ze 's middags eens bij me neem, en 't is voor mij een tijdverdrijf. Ze zullen nu wel opgetogen thuis komen, vol verhalen over den nieuwen speelkameraad."

„Speelt Frans ook wel eens met ze?"

,.Och nee; hij is meestal niet thuis als ze er zijn, en dan ook "

„Houdt hij niet van kinderen ?"

„Jawel, maar . ..." Ze vond hem lastig met zijne vragen, die haar altijd dwongen tot antwoorden; ze miste