is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hé waarom?" vroeg Frans verwonderd.

„Wel, ik heb genoeg van Holland; als mijn schilderij af is ga ik er van door."

„En wanneer kom je terug?"

„Dat weet ik niet; nooit misschien."

Hasdink bleef staan. „Wat ben je toch een gekke kerel; heb je weer geen rust?"

„Nee juist, geen rust. Je weet, zoo ben ik altijd geweest."

„En waar ga je heen?"

„'kWeet niet; naar Parijs of ergens anders."

Hasdink keek knorrig.

„Nou, 't bevalt me niks hoor; we zijn zoo aan je gewend."

„Ja, ja," zei van Aarden haastig, „dat kan wel, maar: niets is blijvend, 'tls beter dat ik wegga."

Hasdink haalde de schouders op.

„Enfin, ik kan je niet vasthouden."

Toen Frans in de veranda kwam, waar Nora zat te lezen, zei hij driftig: „Verbeeld je, van Aarden gaat weg."

Nora keek op. „Weg? waarom?"

„Ja, weet ik 't? Hij raskalt van geen rust meer, en beter weg te gaan, maar in ieder geval, hij gaat over een paar dagen, eerst naar Amsterdam en dan naar 't buitenland."

Nora voelde iets als schrik; ze zweeg even; toen zei ze langzaam, lijdelijk: „Och ja, 't moest er toch