is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een heel eind heen; ze was hare moeder dankbaar voor die rust en eenzaamheid.

Stil bleef ze zitten daar ging weer de deur

open. Ze schrikte op, Frans kwam binnen.

Op zijn gezicht zag ze dezelfde sarkastische uitdrukking van den vorigen avond. Ze bleef stil zitten, nog met een vreemd dof gevoel in haar hoofd, toch al met angst voor wat komen

ging-

„Zoo, ben je uitgeslapen? Je hadt zeker wel een dutje noodig na je vroege opstaan," zei hij met snijdenden spot.

Ze begreep, dat hij straks ook al in de kamer was geweest, en 't maakte haar woedend, drong den angst terug.

„Wat kom je hier doen?" vroeg ze.

„Je halen. Ik denk dat je die beleefdheid wel op prijs zult stellen." Zijne stem werd scherper door de drift, die hij nog bedwong.

Ze keek hem even aan.

„Spot niet zoo," zei ze. „Je begrijpt, dat ik niet door je gehaald wil worden."

„Willen, willen, je hebt niet te willen. Ik wil dat je mee zult gaan, versta je?" Ze zag zijn heele gezicht vertrokken van drift en zijne stem werd heesch: „Is dat manier, weg te loopen? als ik je vanmorgen gehad had, zou ik een ongeluk aan je begaan hebben!"