is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadt me ook woedend gemaakt, dat begrijp je toch zelf."

„Dat alles verandert niets aan het verkeerde van ons huwelijk, 't Zou slecht zijn, het voort te zetten, dat schijnleven."

Zijne zachtere stemming was alweer verdwenen. „Kopstuk! Dus je wilt niet?"

„Nee, en je kunt me niet met geweld meenemen."

„Kunnen wel, maar ik vermijd liefst schandaal. En nu voor 't laatst waarschuw ik je, me niet langer te tergen. Je zult er later spijt van hebben."

„Later?"

„Natuurlijk, want je moet toch eindigen met toegeven."

„Nooit; ga nu heen."

„We zullen zien," zei hij dreigend, vlak vóór haar staande. De toorn deed hare wangen gloeien, hare oogen diep-glanzen; ze scheen hem anders dan hij haar ooit gezien had, en door die nieuwheid begeerlijk voor zijnen brutalen hartstocht; zóó had hij haar den vorigen avond ook gezien, en daardoor met geweld haar in bezit genomen; hij had nu moeite zich te bedwingen, haar niet in zijne armen te knellen, haar te onderwerpen aan zijne kracht, maar hij hield zich in, begrijpend dat dan alles verloren zou zijn. En hij wilde liever 't uiterste beproeven; de gedachte was hem onverdragelijk, dat zij hem durfde trotseeren, hem misschien zou kunnen overwinnen, en ook daarnaast was dat andere hinderlijke denkbeeld over de buitenwereld,