is toegevoegd aan je favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was ten minste iemand op de wereld, die sympatiek met haar meevoelde.

De dagen verliepen in doffe eentonigheid; hare moeder sprak nergens van, maakte alleen nu en dan toespelingen.

Maandagsmorgens zei ze: „Je gaat vandaag weg, nietwaar?"

„Neen, ik blijf, als u me ten minste houden wilt."

„En Frans komt je halen; wat zal je hem zeggen?"

„Niets; ik ga den heelen dag uit."

„Dat zal niet gebeuren; je zult hem niet voorniets hier laten komen."

„Ik heb 't hem vooruit gezegd."

„Kind, kind, hoe kom je toch zoo koppig? Je speelt met vuur."

„Ik heb me aan 't vuur al gebrand, en blijf er dus liever ver van af," zei Nora hard; ze had een gevoel alsof alles wat zacht in haar was, langzaam verstijfde.

Hare moeder begon te schreien. „Die arme Frans, heb je dan in 't geheel geen gevoel voor zijn verdriet, en voor 't mijne?"

Nora ging naar hare moeder, kuste haar. „Ja, mama, ik voel veel voor uw verdriet, maar ik kan 't u niet besparen."

Toen ging ze de kamer uit en naar buiten. 'tWas een heldere Octoberdag met bedriegelijken schijn van zomerlucht. Ze liep de stad uit, het Vondelpark in, dronk daar een glas melk in de melkinrichting, liep