is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zend turend over de tafel. Hij was de laatste paar dagen in hevige spanning geweest, eene afwisseling van emoties zooals hij nooit gekend had. Soms was 't jubelend geluk geweest omdat Nora hem liefhad, dan weer zelfverwijt omdat hij zich niet beheerscht had, medelijden, teederheid voor haar, angst voor haar gesprek met Frans.

Wat zou zij misschien moeten lijden, waarvoor hij, met al zijne liefde, haar niet bewaren kon. Frans zou ruw zijn, weigeren misschien, en wat dan? Zou hare liefde sterk genoeg zijn, om haar toch tot hem te brengen, en als dat zoo was, mocht hij dan dat offer van haar aannemen ? O, 't was gemakkelijk geweest, haar geluk te beloven, hij zag toen in dat oogenblik ook niet anders, maar nu kwamen weifelingen of hij wel goed had gedaan, 't Was zooveel, wat zij hem geven moest... en dan weer in eens jubelde'tin hem op, voelde hij alleen het machtige, hooge van hunne liefde, die door geen menschelijke wet te vernietigen was. Dan zag hij hun leven gelukkig en mooi, ver verheven boven de benauwende conventies, die ze met voeten hadden getreden.

Er werd aan zijne deur geklopt; de hospita zeide, dat er eene dame was om hem te spreken.

Hij schrikte; was 't Nora? kwam zij zelve?

Een oogenblik later stond ze vóór hem, heel bleek met vochtige oogen. Ze kwam naar hem toe, begon hartstochtelijk te snikken, haar hooid aan zijn borst.