is toegevoegd aan uw favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze schreef hem alles, alles, zonder terughouding, alleen verlangend, dat hij haar zou begrijpen. Ze vroeg hem, niet meer te komen, haar niet schrijven: alles moest nu uit zijn, begraven, heel diep in hunne zielen.

Ze las den brief niet over, stak hem in 't couvert, ging toen met moeielijken tred naar beneden, naar buiten, om zelf den brief in de bus te doen.

Toen ze terugkwam vond ze hare moeder alleen in de huiskamer.

„Kind, ben je opgestaan? je ziet er uit of je beter deed in bed te liggen."

„Och nee, waarvoor zou dat dienen?" zei Nora dof; „ik heb u wat te vragen."

„Wat dan?"

„Zoudt u.... zoudt u " ze wachtte even; het

kostte zoo'n moeite de woorden over hare lippen te brengen.... „voor me aan Frans willen schrijven?"

„Aan Frans, waarom?" vroeg Mevrouw Zetters met iets als verheuging. „Kan je dat zelf niet doen?"

„Nee, hij zal naar u beter luisteren. Ik wou " en

bijna onhoorbaar.... „naar hem teruggaan."

Hare moeder omhelsde haar in eens. „Goddank, kind. O, ik wist wel, dat je tot inkeer zoudt komen, ik zag dat je er onder leed." En toen angstig: „Als 't maar niet te laat is; je hebt zijn geduld zoo lang op de proef gesteld."

„U moogt hem zeggen, dat.... dat.... ik goed nieuws voor hem heb."