is toegevoegd aan je favorieten.

Ole Tuft

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijne nauwkeurig van-buiten geleerde woordenkeus, zoo geheel eigenaardig voor den voormaligen boerenjongen en die toch door zijn ietwat gewijzigde provinciale uitspraak werd verzacht, verleende daaraan het aantrekkelijke van eene oude oorkonde. Zyn zachtmoedig, blond Melanchton-gelaat schitterde van geestdritt. Zij zag tot hem op; zij verstond zijn eenvoudig, rein hart.

Zoo hadden zij de stad bereikt. Het verhaal had haar getroffen ; zij luisterde met hoe langer hoe meer belangstelling, wat zijn ijver natuurlijk aanvuurde en daardoor had geen van beiden aan de mogelijkheid gedacht, hier dezen of genen te kunnen tegenkomen, of aan het bezwaar, dat zij nu aan weerszijde huizen hadden ; hij dempte alleen onwillekeurig zyn stem, maar sprak door.

Toen zij bijna aan den hoek der straat gekomen waren, waai in het huis van zijn tante stond, hield bij op, zonder dat het verhaal uit was. Of hij haar mocht thuisbrengen? — De familie van den rector woonde een eind verderop — Zoo-niet, dan moest hij hier afscheid nemen. Die kwestie was niet nieuw.

Zoodanig beschouwde zy die nu vanavond wel. Zy had nooit van die „gekheid" gehouden, van die dwaze gewoonte om iemand tot aan de huisdeur te brengen, als je weg naar huis een anderen kant op ligt. Dat stuk had reeds in hun kindertijd gespeeld, omdat zy toen met hem werd geplaagd. Maar zij wist dat hy er bijzonder op was gesteld.

De weinige nog overige stappen werden zwygend afgelegd en hierdoor de spanning inderdaad bevorderd. Zullen wy hier afscheid nemen, of? — De kwestie uit haar kindertijd was met haar opgegroeid ; nu was het een gewichtiger vraagstuk geworden. Zonder zieh daarvan rekenschap te geven, trok zy haar onbehandschdende hand uit zijn arm en stak hem die ten afscheid toe.

Zij zag zijne teleurstelling. En om die hardvochtigheid aanstonds goed te maken, schonk zy hem een stralenden blik uit hare donkere oogen, een handdruk harer stevige hand en een „dank voor vanavond!" met een gansch andere uitdrukking, dan zy dit gedurende al deze jaren ooit had gezegd. De woorden gingen uit het hart tot het hart, als eene belofte voor het leven en dit was ook haar bedoeling daarmede. Voor zyn trouwe vriendschap, voor