is toegevoegd aan uw favorieten.

Ole Tuft

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der achter de christelijke vermaningen van Tuft verscholen zat en dat zij dit wist, stemde haar niet toegevender. Zy wilde naar haar eigen goeddunken leven — haar man mocht het ook doen; zij stonden gelijk.

Voor hem herhaalde zich telkens die oude stryd uit zijne jeugd, toen hij om harent-wil, zijn wensch zendeling te worden had opgegeven en altijd weer met hetzelfde gevolg: zijne liefde voor Josefine werd hem te machtig. Niet omdat zij hem lokte het tegendeel was waar. Juist als hij haar verveelde — zooals personen en zaken haar, by haar driftig stroomend bloed, dikwijls verveelden — was zy in zyne oogen bekoorlijk, als eone fee uit de tooversprookjes. Daar was hij niet tegen bestand.

Maar de waarschuwing die God hein aan het ziekbed van zijn vriend had' toegezonden, stelde zijn verzuim voor hem in helder licht. Dit was dan de vrucht van zijne zwakke toegevendheid!

Toen Ole Tuft zoover met zijn zelfonderzoek gevorderd was dat hij besloot met zijne vrouw hierover te spreken, ging zij, geheel onverwacht, tot haar eigen party over. Na dien slag in het aangezicht was zij het volkomen met zich-zelf eens wat recht en billijk was — zich boven de omstandigheden te verheffen noemde zy altyd zoo — maar dat haar broeder haar door-en-door had gezien, wist zy nu ook. Van dien avond af, toen zy met hem had gedanst, wist zij, dat niemand haar zoo goed kende als Edvard; sedert dit laatste gesprek wist zij, dat hij haar handelwijze omtrent geloofskwesties verachtte. En met reden. Nooit toch was zy rond voor haar gevoelen uitgekomen ; altijd had zy er genoegen mede genomen, dat aan de geloofsovertuiging van haren man eerbied werd bewezen en ook aan zyn ambt en waardigheid; als men haar met rust liet was zij tevreden. Dat mocht niet langer zoo gaan: Edvard's verachting kon zy niet verdragen.

Op de pastorie werd 's morgens en 's avonds gebeden; dan kwam grootmoeder geregeld, door de dienstmeisjes gevolgd; en ten laatste verscheen de pastor, 's Morgens woonde Josefine niet altyd den huiselyken godsdienst bij en 's avonds bleef zy ook dikwyls weg, als zij gasten had. De pastor leidde de byeenkomst in en sloot die ook met een toepasselyk gebed. Tegenwoordig waren deze gebeden zeer lang en zeer dringend — en Josefine bleef weg.