is toegevoegd aan uw favorieten.

Ole Tuft

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zat neergehurkt met beide handen tegen haar ooren aangedrukt. Zy wilde zich niet naar de andere kamer laten leiden; zy wilde hier blyven en zich laten martelen. Soms vluchtte zij, als om bescherming smeekend, tegen Tuft's borst; zij had zich zóo vreeselijk opgewonden in haren angst en terwyl zij haar hoofd tegen zyn schouder vlijde, fluisterde zy: „Help my!" Zy vertelde hem in een afgebroken volzin, dat haar verstand en haar leven op het spel stond en dat zij altijd had geweten, hoe diep ellendig zy eenmaal worden zou.

Tuft bracht haar eindelijk zoover, dat zij ging liggen en koude eompressen op haar voorhoofd duldde. Hy bad overluid en zyne liefde voor haar was zoo sterk, dat die haar kracht gaf.

„Dank-je, Ole; dank!" En toen werd zij kalmer.

„Hij gilt!" riep zij plotseling; sprong overeind en wilde naar boven. De predikant verzekerde niets te hebben gehoord; maar, ja, — nu hoorden zij het beiden. „Ja — jawel," stamelde zij en wilde weg. Tuft sloot haar in zijne armen; bad en smeekte haar bedaard te blijven en waarlijk — ook thans gelukte het hem, haar stil te maken. Boven hoorde men geen geluid, hoegenaamd, meer.

Boven hunne hoofden waren de geneesheeren aan het werk. Op Kallem's verantwoording was het ventje bewusteloos gemaakt. Het gillen, dat de ouders zoo had doen schrikken, was niets anders geweest, dan boosheid over het flanel-masker dat Ivent over zyn aangezicht hield; hij schoof daartegen en riep: „moeder — moeder!" hij dacht dat hij stikte. Maar zeer spoedig sliep hy. Grootmama zat in een schoon gewasschen katoenen kleedje aan het hoofdeinde, aan den anderen kant en hield zyne hand vast. Zy beefde, de oude vrouw; maar zij zat recht-op en zij was voornemens hier te blijven zitten, tot alles zou zijn afgeloopen. Niemand had haar dit verzocht; zij zelf had God daarom gebeden. Maar zoodra het kind in slaap was gemaakt, zeide Kallem haar beleefd, dat zij weg moest gaan. Langzaam en tegen haar zin, doch zonder tegenspraak, ging zij.

Thans begon hij. Tusschen de ribben ter rechterzijde (leed luj eene snede van acht duim lang. Met stompe instrumenten drong