is toegevoegd aan uw favorieten.

Ole Tuft

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan wel weer opruimen en zij had ook bijna niet anders te doen, dan de kamers op te knappen, als hij er was geweest, u zou men meenen, dat de jongen veel van haar hield ; maar, hoe vreemd: van het begin zijner ziekte af, mocht grootmama nooi bii hem komen. Het onvriendelijk wezen van zijne moedei had ondanks hare gestrengheid, de phantasie van het kind in beslag genomen; de toewijding der andere, - vol van vermaningen vo gebeden die hij van buiten moest leeren en verhalen uit den bijbel, die hij niet begreep, - had hem gehinderd. Thans nu hy zit was en vermoeid, mocht zij niet eens met hem praten. Met zul eene oude vrouw moet men wel medelijden gevoe en. aar zoon begon haar te veronachtzamen, sedert Josefine toegankelijker geworden was. Indien de pleegzuster niet bij haar gekomen was dan had misschien de operatie plaats gehad, zonder dat iemand grootmoeder op de hoogte had gebracht van wat er gebeu-

^EeTpaar uren later ging zij er toch weer heen; luisterde aan de deur, hoorde niets; dacht dat misschien alles uit zou zijn en waagde het even naar binnen te zien. Sissel zat te soezen; maar

nu zag zij op.

„Leeft hij?" vroeg grootmama. ,

Ja" antwoordde Sissel, maar ook geen woordje verdei. Het scheen, dat zij ook weinig hoop had. Grootmoeder kon niet meer vragen; zij ging weg. Maar over een paar uur was zy ei tod al weder en - nog leefde hij. Dezen keer had zij haar bril medegebracht en een oud dierbaar boek. Zij wilde hier zitten tot alles ten einde was; Sissel kon gaan slapen. Zij liet zich behooilyk inlichten omtrent hetgeen zij te doen had en Sissel strekte zich op

Josefine's bed uit. .. , ,,

Eerst tegen zes uur op den avond stak de predikant zijn hoof 1

om het hoekje van de deur; eerst nu durfde luj Josefine een ommezien tijds' alleen te laten. Hij zag zijne moeder daar zitten met haar bril op en haar oud „stichtelijk boek m de hand, hy kwam dichterbij en op hare trekken zoo duidelijk als in een boe lezende, zag hij daarop geschreven: „Hij leett. Zij knikte daarbj

evenzoo als Sissel haar had toegeknikt en met de dezelfde bedoeling.