is toegevoegd aan uw favorieten.

Sprookjes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vervelend, zich door zulk ongedierte te laten comraandeeren," zei de komeet. „Kan je ze niet van je afschudden ?"

„Dat heb ik al vaak geprobeerd," zei de aarde. „Heel dikwijls heb ik heele steden begraven onder steenen en vuur van mijn vulkanen. Verscheidene malen heb ik het geprobeerd met stormvloed en ze bij duizenden tegelijk verdronken. En als ze al te brutaal worden, houd ik nu en dan eens een aardbeving."

„Zoo," zei de komeet — „en helpt je dat niet?"

„Wel een beetje," antwoordde de aarde, maar op den duur niet veel. „Ik geloof, dat er langzamerhand al te veel zijn gekomen. Ik had ze moeten verdelgen, toen ze nog niet zoo talrijk waren.

Als ik nu een paar duizend van hen verdrink of begraaf, en hoop dat hun familie van verdriet en ellende zal sterven, komen de anderen hen troosten en helpen, en na een korten tijd ben ik weer even stampvol."

„Zoo iets heb ik nog nooit gehoord," zei de komeet. ,.Ik begrijp niet, dat je het duldt."

^ja — Wat zal ik er aan doen?" zei de aarde.

Ik kan niets meer tegen hen beginnen. Ze hebben me van pool tot pool onderzocht, zoodat ik nu bijna geen plekje meer voor me zelf bezit.