is toegevoegd aan je favorieten.

Schijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich verraden, al lang. Die konden niet liegen. God, wat had hij zijn „zachte onschuld" zooals hij haar noemde, lief!

En het kwam hem nu krankzinnig voor dat hij nog geaarzeld had, dat hij niet dadelijk zijn chef dankend de hand geschud en 't voorstel aangenomen had.

In de grootste opwinding begon hij Fientje een brief te schrijven. Maar zijn woorden kwamen hem koud en afgezaagd, bijna kinderachtig voor; een ontheiliging van zijn liefde. Zelf zou hij 't haar zeggen, méér nog met de oogen dan met zijn lippen, meer met zijn stem dan met zijn woorden. O, hij zag 't in honderd vormen komen, dat heilige oogenblik — telkens mooier, telkens glanzender van geluksextase.

Na een slapeloozen nacht stond hij dien Zondagmorgen vrij laat op. Zoo kwam het dat hij Hanna's helderen lach gehoord had en zoo gelukkig was uitgegaan in den zonnigen morgen om in de drukke, bonte straat zijn mooie liefste te ontmoeten.

Al een enkelen keer vóór dezen had Mare, die haar nu bijna eiken dag ontmoette,' het gewaagd om Fientje aan te spreken. Toch was 't