is toegevoegd aan je favorieten.

Schijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toen gebeurde het zonderlinge, nooit-verwachte. Ineens sloeg Hanna de armen om hem heen en snikte. „Mijn arme jongen, als je maar gelukkig wordt! o God, ik ben er zoo bang voor."

Het eerste oogenblik was hij zoo pijnlijk verrast dat hij geen woorden vond.

Zij kwam het eerst tot kalmte. „Je zult me wel vreemd vinden," zei ze gedwongen lachend, „vergeet het maar."

„Hanna.... dat je je zoo angstig maakt om mij .... is me een bewijs van je groote vriendschap."

„Ja, ja," knikte zij haastig.

„En die stel ik zeer op prijs," vervolgde hij met zijn sympathiek-vriendelijke stem, „maar Hannalief, er is geen reden voor, werkelijk niet — om je zoo bezorgd te maken. Ik ga zoo'n heerlijk leven tegemoet."

Zij zweeg, droogde haar oogen. Hij had haar hand gevat en zij hield zijn vingers stijf vast.

„Adieu Mare," zei ze nog eens. En ging.

De laatste week vóór zijn vertrek zou Mare in Nijmegen doorbrengen. Zijn moeder had het hem gevraagd en Mare, blij om die gunstige