Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeg, amice, als je weer eens wat weet! Te droes, dat was nu voor de derde maal dat ik hooren moest: mevrouw is niet thuis. Je weet echter, dat ik een engelengeduld heb om dnivelsch te worden. Als een bulhond heb ik voor haar deur gelegen en ... ik heb haar gezien en gesproken.

Mijn compliment, hoor, over onze landgenoote! Ze ziet er charmant uit. Maar goed, dat ik mijn hart in de la van mijn waschtafel had gelegd, want met een temperament als het mijne...

Enfin, ze was heel aardig.

Toen ik aangediend was en mocht binnenkomen keek ze eerst wel wat vreemd op. .

— Mevrouw . . .

— Met wien heb ik het genoegen, mijnheer?

— Mijn naam is X. . . . journalist.

Ze lachte erg leukjes, toen ze zei:

Zoo, zoo, dus komen zelfs de Hollandsche journalisten me interviewen? Ik wil u graag even te.woord staan, maar . . . ik heb weinig tijd . . Mijn diner wacht me ... Ik eet altijd vroeg . . . Drie ot' vier uur vóór ik dans gebruik ik niets . . , 's Avonds soupeer ik echter voor twee. Ga zitten, mijnheer!

Ik ging zitten en keek haar eens aan. Een charmante vrouw, inderdaad; slank, knap, met iets brutaals in de oogen, móóie oogen . . .

— U geeft mij mijn congé, wanneer u wenscht.

— Daar is u, journalisten, aan gewend, niet? »

Ik knikte . . .

Xog al gemakkelijk! . . . .la. wat wensehte u eigenlijk te weten?

— Iets eigenaardigs.

— Dat is interessant. In den regel vragen de menschen naar den bekenden weg en dat is vervelend.

Ze had spirit, ze was waarachtig een vrouw om ieiïland 't hoofd op hol te brengen, vooral nu zij languit neerviel op de sofa en een sigaret uit het kokertje nam, dat voor haar op het kleine tafeltje lag, zeggende:

Het hindert u toch niet als ik rook?

Met de nonchalance van een leuken kameraad wipte zij mij het kokertje toe:

— Please!

Ik volgde haar voorbeeld en we spiraalden even, zonder iets te zeggen, den blauwen rook naar boven.

Sluiten