Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— En mag- ik nu weten? . . . vraagde ze toen.

Ik greep in mijn slipzak en haalde er uit .,De roman van Mata-Hari", dien zoo je vriendelijk was me direct te zenden.

— Je sais! lachte ze. Wat een mop, hé? Kostelijk!

Heeft u 'm gelezen? Maar natuurlijk! Hoe kan ik zoo iets vragen? En wat zegt u er van?

— Pardon, mevrouw, maar ik meende, dat ik kwam interviewen en niet u\

— 't Is zoo! lachte ze. Ga uw gang!

— Wat zegt u van dat boek?

— Ik? Ik zeg er heelemaal niets van! Zou u denken, dat ze er geld aan verdienden?

— Ik geloof van wel.

— Nu, dat is de Hauptsaehe! Wat kan 't mij verschelen wat ze in Holland van me zeggen! Ik ben blij dat ik er uit ben en verlang niet er ooit weer te komen.

Maar w aarom vraagt u zoo of ik denk, dat ze er geld aan verdienen ?

— Wel, omdat alles natuurlijk daarom in de eerste plaats begonnen is!

— En uw vader zegt dat hij 't doet 0111 de eer van zijn dochter . . .

Ze proestte het uit.

— 'k Heb 't ook gelezen! Goddelijk! Goddelijk!

— U heeft 't ook gelezen? Maar natuurlijk, u heelt het boek toch zelf geschreven'}.

— Ik? Een boek schrijven? God beware me! Met mijn beenen, ja!

— Maar, dan begrijp ik er, met uw permissie, geen steek van!

—. C'est tont clair pourtant! Kijk eens, de oude baas vraagde

111e indertijd, omdat ik nog al zoo wat achter mijn rug had, of ik er op tegen zou zijn, dat mijn levensgeschiedenis tot een roman werd omgewerkt. Hij kon er dan het noodige aan verdienen . . . Nu, dat? is geen schande, noch voor hem, noch voor mij . . . U begrijpt als een eigen vader de levensgeschiedenis van zijn dochter te boek stelt of laat stellen, is die niet van eenzijdigheid ontbloot.

— Alles goed en wel, maar hij vertelt rondweg dat u-zelf uit Amerika hem alles overzond, zoodat er maar weinig aan te veranderen en bij te werken viel . . .

Sluiten