Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inschikkelikheid, maar niet zelden omdat men toch zo bevreesd is, dat iemand zal menen dat men geen Engels kent, en omdat men zijn moedertaal veracht naast 't Engels. Het ergste is nog, dat in de regel die Engels sprekenden dit niet als hofïelikheid van do zijde van die Afrikaanders prijzen, maar er trots op zijn en denken: dat is zo als 't zijn moet; zij moeten de meerderheid van het Engels erkennen; zij zijn 't ons verschuldigd. Men sterkt die Engelsen dus in deze verkeerde gedachte, doet hen denken dat het voor hen niet nodig is Hollands te leren, want men moet zich overal naar hen schikken; men leert ze verder de Afrikaander en zijn taal te verachten. Als men zich zelf niet weet te respekteren op de rechte wijze, kan men niet verwachten, dat een ander hem het nodige respekt zal bewijzen, en als men zijn eigen taal blijkbaar met minachting behandelt, zal niemand anders die eren; of ons geloven, als wij zeggen, dat wij die liefhebben en waarderen. Zelfrespekt is nog geen hoogmoed, en talenten, die mij tot een zeker einde toevertrouwd zijn, mag ik niet minachten en wegwerpen.

Doch ziet, zo gaat 't nu met vele dingen die met de taalkwestie in verband staan, leder daarvan schijnt op zichzelf eene geringe zaak te zijn; en de Afrikaander geeft maar toe, is maar de minste; en van de andere zijde wordt er gretig naar gegrepen en wordt het geëist als een recht. Al die kleine dingen te zamen genomen hebben een grote kracht, en de samenleving wordt van lieverlede als van een Engelse zuurdesem doortrokken. Maar wijst nu de een of ander op zodanig misbruik, zoals hierboven genoemd, dan heet het: hoe bekrompen, hoe anti-Engels om op zulk een kleinigheid te vitten!

I)e tijd is echter voorhij om ons in zulke strikken te laten vangen; wij moeten onze ogen opendoen en elkander op znlke dingen opmerkzaam maken. Is 't niet

Sluiten