Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

<"Z£/aa idc C^3taecüc ts /

Op de vorige Classicale vergadering werd de vraag gedaan of onze huidige manier van kerkvisitatie wel in overeenstemming is met de lijnen door onze vaderen getrokken. En aan mij werd verzocht die vraag op de volgende Classicale vergadering te beantwoorden. Gehoor gevend aan dat verzoek, sta ik thans gereed om u eenige gedachten ter overweging aan te bieden. En ik wensch u te bepalen bij naam, begrip, geschiedenis en eisch der kerkvisitatie, terwijl ik tevens over ons onderwerp de Schrift wensch te laten spreken. Bij de behandeling van deze zaken hoop ik bovendien de liedendaagsche wijze van kerkvisitatie ter toetse te brengen.

In de eerste plaats dient de vraag aan de orde te komen, wat er door kerkvisitatie moet worden verstaan. Het woord is samengesteld uit visitatie en kerk. Visitatie komt van het latijnsche visitare, een intensief van Viso, bezichtigen en beteeként dikwijls bezien, bezoeken en onderzoeken. Deze drie beteekenissen hangen nauw met elkaar samen. Wanneer iemand iets bezien wil, moet hij het bezoeken. Eveneens als hij iets wenscht te onderzoeken. Visitatie is dus het instellen van een onderzoek. En kerkvisitatie is derhalve het instellen van een onderzoek naar de kerk.

Naar welke kerk wordt nu echter bij de visitatie een onderzoek gedaan, naar haar als zichtbaar of onzichtbaar, als organisme of instituut? De kerk is de vergadering der geloovigen, maar hoewel zij slechts één lichaam is, heeft zij toch twee zijden, eene zichtbare en eene onzichtbare. Het gaat in dit opzicht met haar als met een mensch. Ieder mensch is één persoon, maar heeft twee zijden. De onzichtbare kant is de ziel, de zichtbare het lichaam. Zoo is de kerk ook slechts één lichaam maar met twee zijden.

Sluiten