Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beschouwen beweging als een niet te overkomen straf. Terwijl patiënt haar recept afwerkt, zijn toch ook nog andere aan het „Zanderen," hetwelk haar zoodanig afleidt, dat van eene nauwkeurige afwerking der bewegingen geen sprake kan zijn. Dit geldt eenigermate eveneens voor de patiënten in 't algemeen.

Montaigne heeft eens over de opvoeding sprekende gezegd: „Het is niet eene ziel, ook niet een lichaam, dat men opvoedt, maar een mensch !" en wat in de opvoedkunde geldt, is ook hier van toepassing. Die dame heeft eene ziel en op die ziel kan door de doode machine geen invloed worden uitgeoefend. Het eenige en groote geneesmiddel voor zulk eene patiënte is het opwekken van nieuwen levenslust, haar de noodzakelijkheid van eigen werkzaamheid te doen gevoelen. Welke machine kan dit de(n) patiënt bezorgen ? Wij allen weten, dat dezulke hunne oefeningen eventjes afmaken als eene lastige taak en daarmee basta! Door ze telkens aan te moedigen, er op te wijzen, dat het reeds beter gaat enz. wekt men lust tot nieuwen en meer arbeid. En hiervoor zijn de ZanderInstituten de minst geschikte inrichtingen. Het verlagen der geneeskunde tot een handelsartikel heeft, zooals wij aantoonden, de Zandertherapie onberekenbare schade toegebracht.

Door reclame alléén is de zaak niet te redden, wordt haar innerlijke kracht niet verhoogd.

Dr. Onnen zei onlangs, sprekende over „de verhouding der geneeskundigen onderling en tegenover het

Sluiten