Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nemend saccliai-ine-gebruik elders al evenzoo is. Saccharine-tabletjes blijken in vele huisgezinnen de suiker te verdringen, tot zelfs in kostscholen en kazernes. Reizigers in saccliarine bezoeken zoowel de banketbakkers en limonade-fabrikanten als de bierbrouwers en likeurstokers. En niet alleen in onze steden, ook op het platteland stijgt het gebruik, dringt de saccliarine dieper bij 't volk door. Ik zal zulks straks door eenige cijfers aantoone.i. Het geschiedt natuurlijk onder den invloed der dure suikerprijzen, prijzen, die door de onbarmhartige accijnswet in ons land, dat — bittere ironie — zelf overvloediglijk suiker teelt en bovendien de rijkste suikerleverende kolonie der wereld, Java, bezit, veel liooger zijn dan in andere landen. Eerstgenoemde suiker is beetwortelsuiker, laatstgenoemde rietsuiker, doch daartusschen — het zij nog eens voor de zoveelste maal gezegd — is als voedings- en genotmiddel geenerlei verschil: beide zijn dezelfde stof: saccharose, en hebben in deu wereldhandel nagenoeg dezelfde waarde, die in de eerste plaats door de landbouwkosten van riet en biet bepaald wordt. Saccliarine is echter een geheel kunstmatige stof. in fabrieken te maken in elke verlangde hoeveelheid, en voor weinig geld. In de eerste plaats kan dus die saccliarine als „goe<U;oope suiker" den weg vinden naar die gezinnen, waar ieder dubbeltje besparing moet worden nagestreefd. Maar ook in huishoudens, waar men wél aan weelde kan offeren, schijnt de saccliarine ingang gevonden te hebben ; dienstmeisjes loopen niet een doosje „saccharientjes" of „zoetjes" in den zak: , het is zoo makkelijk, weet u, één zoo'n dingetje in de koffie en de thee of in meelspijs, en je bent klaar!" In tal van winkels en winkeltjes. bij kruideniers, drogisten en suikerbakkers, heeft men voor drie, hoogstens vijf centen, een pakje met 100 kleine saccharine-tabletten, volgens opschrift gelijk staande met 100 X 8.5 gram beste suiker — een hoeveelheid, die in het afgeloopen jaar in den kleinhandel van vijf en dertig tot vijftig centen kostte (zeven en twintig centen neemt hier de fiscus van elk kilogram suiker!). Die pastilles of tabletjes zijn niet de eenige, maar wel de voornaamste vorm, waarin bij ons de saccliarine als zoodanig tot het volk komt. Hier geen poging 0111 de saccliarine weg te moffelen, geen clandestien aanwenden van deze stof als vervalschingsmMdel — daarover later! — maar het gebruik vrij uit, alsof saccliarine werkelijk suiker ware. Een groot deel dier saccharine-tabletjes komen uit de Duitsche fabriek van Falilberg en List. Verkocht die fabrikant ze zóó, open en bloot, en in onbeperkte hoeveelheid, in zijn eigen vaderland, dan ging hij de gevangenis in, maar ..Holland is een vrij land!" Een ander deel dier tabletjes wordt in ons land zelf vervaardigd, en dan raak juist zoo verpakt als de Duitsche waar: namaak van het suiker-namaaksel.

Op zoo'n pakje kan men gewoonlijk het volgende lezen: „Het beste, gezondste en goedkoopste ter vervanging van suiker in de huishouding; onovertrefbaar in zoetkracht, zuiverheid en aangenamen smaak."

Bijna alle verbruikers zullen dit zóó opvatten, dat saccliarine in de huishouding suiker kan vervangen, dus dat die stoffen ongeveer op 't zelfde neerkomen, en ten tweede, dat saccliarine gezond is. Noch het een, noch het ander is in werkelijkheid het geval. Dit opschrift getuigt, op zijn zachtst uitgedrukt, van eene bedriegelijke wijze van voorstelling.

Immers, terwijl suiker een kostelijk voedsel is, is de saccliarine als zoodanig zonder eenige waarde. Dat een enkel tabletje schadelijk zijn zal, wil ik niet beweren, maar gezond is de saccliarine zeker nooit. De

Sluiten