Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hier verwierf hij zich weldra een zoo gunstigen roep als kanselredenaar, dat men schier bij alle solemniteiten, niet slechts in naburige parochiën, doch ook in verder af gelegen plaatsen van het diocees, pastoor Sarto uitnoodigde als feestredenaar. Het duurde niet lang of de bisschop van Treviso kende in alle bijzonderheden de uitstekende eigenschappen van dezen ijverigen en vromen zielenherder. 11 ij achtte hem, met zijn groote begaafdheden, geroepen tot hooger werkkring en benoemde hem daarom in 1875 tot kanunnik der kathedraal en een weinig later successievelijk tot zijn secretaris en vicarisgeneraal. Sarto was toen 40 jaar en ondanks zijn drukken arbeid aan de bisschoppelijke kanselarij, aarzelde hij niet ook de benoeming te aanvaarden tot hoogleeraar in de kerkelijke geschiedenis aan het groot-seminarie.

Daar werd plotseling — het was in 1884 — de bisschopszetel van Mantua vacant. De toestanden in dit diocees waren netelig en maakten de keuze van een opvolger uiterst moeilijk. Tusschen liegeering en clerus heerschte oneenigheid over tal van twistpunten; processen en vervolgingen waren aan de orde van den dag. Er was op den bisschoppelijken stoel een man noodig, die aan godsvrucht en zielenijver groote bezadigdheid paarde en de leiding der zaken besturen kon met vaste hand. Op zekeren morgen trad de bisschop van Treviso het bureau binnen, waar zijn secretaris aan den arbeid was. „Ge weet, dat Mantua vacant is?" „Ja", antwoordde Sarto. „Maar ge weet zeker niet, wie de nieuwe bisschop zijn zal?" hervatte Monseigneur met een veelbeteekenende schittering van voldoening in de oogen. „Neen", zei de kanunnik weer. „Nu, lees dan maar eens." En de prelaat overhandigde zijn vicaris de pauselijke breve, waarbij Giuseppe Sarto benoemd werd tot bisschop van Mantua. De priester werd bleek en ontroerd. „Monseigneur, dat kan niet; ik ben daartoe niet waardig, ik

mis daarvoor de noodige qualiteiten " Doch de bisschop

wist zijn vriend gerust te stellen en hem te bewegen — maar het kostte heel wat overredingskracht — de hooge waardigheid te aanvaarden. De italiaansche Regeering opperde tegen

Sluiten